Apr. 17th, 2011

allegra_1971: (Default)
І калі наблізіліся да Іерусаліма і прыйшлі ў Віфагію да гары Елеонскай, тады Іісус паслаў двух вучняў,
сказаўшы ім: ідзіце ў селішча, што проста перад вамі; і адразу знойдзеце асліцу прывязаную і асляня з ёю; адвязаўшы, прывядзіце да Мяне.  І калі вам хто скажа што-небудзь, адказвайце, што яны патрэбныя Госпаду; і адразу пашле іх. Усё ж гэта было, каб збылося сказанае праз прарока, які гаворыць:  "скажыце дачцэ Сіёнавай: вось, Цар твой ідзе да цябе лагодны, прывялі асліцу і асляня і паклалі на іх вопратку сваю, і Ён сеў паверх яе. Мноства людзей пасцілалі вопратку сваю на дарозе, а іншыя рэзалі галіны з дрэў і пасцілалі на дарозе; а люд, які ішоў спераду і следам, усклікаў: асанна  Сыну Давідаваму! Благаславёны Той, Хто прыходзіць ў імя Гасподняе! Асанна ў вышніх!
І калі ўвайшоў Ён у Іерусалім, увесь горад прыйшоў у рух і казалі: хто гэта? А люд казаў: Гэта Іісус,Прарок з Назарэта Галілейскага. (Матфей, 21, 1-11).





Их-то Господь — вон какой!
Он-то и впрямь настоящий герой!
Без страха и трепета в смертный бой
Ведёт за собой правоверных строй!
И меч полумесяцем над головой,
И конь его мчит стрелой!
А наш-то, наш-то — гляди, сынок —
А наш-то на ослике — цок да цок —
Навстречу смерти своей.

А у тех-то Господь — он вон какой!
Он-то и впрямь дарует покой,
Дарует-вкушает вечный покой
Среди свистопляски мирской!
На страсти-мордасти махнув рукой,
В позе лотоса он осенён тишиной,
Осиян пустотой святой.
А наш-то, наш-то — увы, сынок, —
А наш-то на ослике — цок да цок —
Навстречу смерти своей.

А у этих Господь — ого-го какой!
Он-то и впрямь владыка земной!
Сей мир, сей век, сей мозг головной
Давно под его пятой.
Вкруг трона его весёлой гурьбой
— Эван эвоэ! — пляшет род людской.
Быть может, и мы с тобой.

Но наш-то, наш-то — не плачь, сынок, —
Но наш-то на ослике — цок да цок —
Навстречу смерти своей.
На встречу со страшною смертью своей,
На встречу со смертью твоей и моей!
Не плачь, она от Него не уйдёт,
Никуда не спрятаться ей!
Тимур Кибиров
allegra_1971: (Default)
Але я адчуваю зусім не хрысціянскія пачуцці - некаторае здарадства і радасць вельмі сумніўнай якасці. З былой работы звальняюцца людзі. Не скажу, што табунамі, тут якасць бярэ верх над колькасцю. Зволіліся за два апошніх месяцы людзі, якіх можна назвалю "знакавымі фігурамі":  дызайнер (адзіны), самы моцны з канструктароў (засталася жанчына перадпенсійнага ўзросту і два маладзёны: адзін выйграў Грынкард і хутка з'едзе, другі з самага моманту афармлення на фірму  пачаў глядзеці налева, шукаць новую работу і " разлагает наші ряды" прапагандай таго, як дрэнна тут працаваць), вельмі моцны інтэнер-тэхнолаг з інструменталкі, зменны майстар яшчэ аднаго  з ключавых вытворчых участкаў,  і вось - барабаны, дробь!!! - новы начальнік таго ж ключавога вытворчага ўчастка; звольніўся ў сувязі з канцом тэрміна папярэдняга выпрабавання. Чалавек сам напісаў заяву, гэта значыць, нанімацель не прайшоў у яго папярэдняе выпрабаванне. І  пералічаныя раней  людзі таксама звольніліся па сваёй ініцыятыве. Гэта азначае толькі адно: работа не задавальняе. І нават у наш суворы час людзі не баяцца звольніцца і шукаць новую працу.  Застаецца адстой і пенсіянеры. Закрываюць летам фірму, якая гандлявала гатовай прадукцыяй фірмы у Беларусі. Дай Бог, каб я памылялася, але ў мяне ёсць адчуванне, што "какая-то в державе Датской гниль". Я ўжо не кажу пра вельмі сумніўныя дзелавыя якасці майго былога дырэктара - і як топ-менэджера, і як кіраўніка персаналам. Ці не накрыецца медным тазам мая былая работа?
Page generated Sep. 21st, 2017 03:56 pm
Powered by Dreamwidth Studios